Ogrzewanie kominkiem – DGP

Stosując wymuszony system dystrybucji gorącego powietrza po domu zapewniamy sobie większe możliwości ogrzania domu. Wybierając odpowiedniej mocy turbinę i budując system zgodnie z wymogami miejsca nie powinniśmy obawiać się o niedogrzewanie pomieszczeń. Działanie wymuszonego systemu DGP wymaga jednak korzystania z prądu elektrycznego. Gdy zabraknie prądu ogrzewanie praktycznie nie działa. Poza tym system jest źródłem hałasu. W zależności od jakości turbiny i jej umiejscowienia oraz własnej wrażliwości na dźwięki, hałas jest słyszalny mniej lub bardziej.

System DGP powinien być zaprojektowany przez specjalistę. Dokumentacja do systemu powinna określać przekrój przewodów, lokalizację wylotów oraz określać wydajność turbiny. Po wykonaniu systemu DGP wymaga on regulacji. Podczas użytkowania systemu przepływ powietrza reguluje się przy pomocy anemostatów lub kratek nawiewnych.

Podczas wykonywania systemu najwięcej problemów sprawiają przewody o dużej średnicy. Wyloty tych przewodów powinny się znaleźć w pobliżu okien, zapewniając jak najbardziej równomierny rozkład temperatury w pomieszczeniach. Wyloty mogą być umieszczane w suficie lub na ścianach a w przypadku poddasza w podłodze. Rozprowadzić przewody można na kilka sposobów, zależy to od konstrukcji budynku i zaawansowania robót wykończeniowych w budynku na etapie wykonywania systemu DGP.

W przypadku domu parterowego z nieużytkowym poddaszem najprościej rozprowadzić przewody na strychu. Otula się je wełną mineralną celem zabezpieczenia przed wychłodzeniem a następnie wypuszcza przez sufit.

Kiedy w budynku są stropy wykonane z pustaków istnieje możliwość ułożenia rur w kanałach w pustakach.

Jeśli w budynku zostały wykonane sufity podwieszane przewody można rozprowadzić nad sufitem podwieszanym. Jednak nie mogą one leżeć na konstrukcji stelaża ze względu na możliwość przegrzewania płyt sufitowych oraz ewentualność roznoszenia szumów przepływającego powietrza.

W wykończonych i zamieszkałych budynkach najlepiej rozprowadzić przewody z ciepłym powietrzem po ścianach a później zabudować przewody płytami kartonowo – gipsowymi.

Do wykonania systemu używa się głównie elastycznych rur typu flex, które są giętkie i łatwo się rozciągają umożliwiając zmiany kierunku przebiegów bez montowania. W pomieszczeniach, które nie są ogrzewane przewody wymagają dodatkowej izolacji wełna mineralną.

Do wykonania systemu DGP stosuje się też kanały sztywne, płaskie przewody o prostokątnym przekroju. Tego typu przewody  dają możliwość poprowadzenia w warstwie podkładów podłogowych. Połączenie obu systemów jest możliwe przez zastosowanie odpowiednich złączek.    

Montując wymuszony system dystrybucji gorącego powietrza niezbędnym jego elementem jest turbina  (zwana też wentylatorem). Turbinę można zamontować na dwa sposoby:    

- w miejscu doprowadzenia powietrza do kominka (zimna turbina);

- przy wylocie ciepłego powietrza z kominka (ciepła turbina.

W pierwszym przypadku turbinę montuje się u dołu w obudowie kominka. Obudowa musi być szczelna, wkład więc musi mieć możliwość zamykania otworów z cyrkulacją powietrza. Zaletą takiego sposobu montażu jest to, że turbina pracuje w niższych temperaturach wpływając na zwiększenie jej trwałości. Dostęp do turbiny, gdyby zaistniała taka konieczność, jest łatwiejszy. Wkłady kominkowe dostosowane do systemu z turbiną zimną najczęściej mają w wyposażeniu dystrybutor gorącego powietrza.

Drugi przypadek jest częściej stosowanym systemem. Turbinę montuje się na wylocie ciepłego powietrza z kominka zapewniając do niej łatwy dostęp. Turbina może zostać umieszczona na strychu, na poddaszu lub zabudowie kominka.